DONKİŞOTUN AKŞAMI

Dulcinea seni en çok andığım

Bu garip bu bilinmez akşamlardır 

Büyülü kırık dökük hanları 
*

Kral saraylarına dönüştüren 

Anlaşılmaz gizidir akşamların 
 Zor zamanlarımda düşlediğim 

 Sen bütün sezgilerimde varsın 
*

Olsaydın belki yarım kalırdım 

 Bir uzak köyde un eleyen süt sağan 

Bilinmez biri olman 

Kesinlikle kanıtlamaz yokluğunu 
 Sen dünyaya her dokunmamda 

Gün gibi yeniden başlayansın 
*
Olmazlıkta kurar insan sevincini 

Tutku her şeyi yeniler 

 Yüreklilik bir çeşit yalnızlıktır 

*
O aptal yeldeğirmenlerine gelince 

Sen onları benden iyi tanırsın 

Aldı mı yere vurur adamı 

Kaldı ki sen onlardan da kahramansın 

*
Aşılmazlığınla aydınlat yolumu 

Dulcinea doğallığım sevincim anayurdum 

Dünya gün gelip anlayacak 

Sende gerçek büyüklüğe kavuştuğumu

Afşar TİMUÇİN